Elalem ne der

Büyütemediğim 6 yasındaki parmağım...

En stresli anılarımızdandır "sınıfta parmak kaldıramama"...Sorunun yanıtı bilirdik ama yine de o parmak avcumuzun icinde ezilirken bir direniş göstermezdi...

Neden?...

Çünku o parmak kalkarsa ve bilemezsek Rezil Olurduk, önemsenmezdik.

Peki bu okulla mı baslamıştı!!

Bir kere çocukluktan beri verilen eğitim ve öğretimler, alınan modeller var olmak adına önemsenmek GEREKLILIGI hususunda...

Henuz 3 yasindayken toplum denilen kavramla tanismamiz sasirtici gelse de;daha da korkutucu olan tarafi,toplumun mahkeme niteliginde vurgulanmasinda.

Henuz 6 yillik bir beyne sahipken ve hayata dair tek gercekligimizin

"ARI MAYA" dan ibaret oldugu anda,karsi komsunun kotumser dusuncelerinin reklam arasinda yeni filizlenen beynimize,buyuklerimiz tarafindan islenmesi,korkuyla tanistigimiz ilk anlardir.

Meger uzerine guc tanimadigim babamdan guclu olan komsularimiz varmis.

Yasim ilerleyip bedensel ve gorsel olarak hareket alanim artarken ve bunu gerceklestirme arzusundayken;ters giden bir seyler olmaliydiki ,beni korumakla yukumlu buyuklerim davranuslarimi engellemelerinde hakli olsun.

'Eger odevlerini yapmazsan arkadaslarin seni dislar;Sarki soyleme karsi komsu kizar;Uslu cocuk olmazsan kizarlar;dur,yapma,bu boyle olmali,yanlis,nicin boylesin,uyumazsan Ali amcani cagiracagim....'ve dahasi...

Hayatima hos geldin "elalem ne der!" dusuncesi...

"Ben her seyi buyuklerimden ogrenir ve model alirim bu yuzden kendimi korumak icin onlarin dedigini yapmaliyim" derdi 7 yasindaki beynim.

Ve okul basladi.. Bu da ne,bir sinif ve icinde 20 cocuk 1 buyuk.

O zaman yanlis bir sey yaparsam 20 kisi guler,1 kisi kizar.

"Parmağım sakın havaya kalkma ve beni konusturup rezil etme!!

Beynim bunu soylerken buyuklerim de kızıyor ve parmak kaldırmam gerektigini soyluyorlar.

Ama ben bunu ogrenmedim,yabancilara karsi susmami onlar soyledi...simdi ne oldu Ben hic bir seyi yapamam.

Onlara da anlatamiyorum...Sira bana gelecek diye ödüm patliyor.Terliyorum,karnima agrilar giriyor,konusurken sesim titriyor.

Bu hep boylemi devam edecekti,yasim 10 oldu ve ben hala karsi taraftan ilk adimi bekliyorum.

Ama bu durum bir yandan da takdir ediliyor,buyuklerim "ne kadar da uslu afferim "diyor.Annem de onayliyor gulumsuyor.Bu iyi bir sey se benim neden karnim agriyor.

Ve 25 yasinda beynim,parmak kaldiracak yasi coktan gectim;ama toplum icinde al al mor mor oluyor,kimseye hayir diyemiyorum.Cok insancil oldugumu soyleyip hayir diyememeyi mantigima burundursemde,aslinda bundan zevk almiyorum;cunku dislanmaktan korkuyorum.

Artik,32 yasinda bir delikanliyim,buyudum,beynim 32 yasinda ama hala parmagim 6 yasinda.

Farkettim ki tek buyumeyen parmak benimki degil;etrafim bu kaygiyla sarili ve herkes kendini kesifte.

Kisisel gelisim kitaplariyla gelistigini savunanlar,sadece merak salarak basardigini dusunup,6 yasindaki kendi parmagini buyutemeyip ,baskalarinin KOC'u olarak insanlik gorevini tamamlama arzusuyla onlarin parmagini buyutecegi inancinda.